Tanga ako. Aminado naman ako eh. Naiinis ako sa sarili ko kung bakit ako ganito. Pinilito kong kalimutan ka. Ang ibaon ka sa aking nakaraan at kahit kelan di na babalikan pa. Pero bakit ganito? Hanggang ngayon hinahanap-hanap ka pa rin mg puso ko. Hanggang ngayon, kahit papano, mahal pa rin kita.
Akala ko wala. Over na ako sayo. Pero bakit sa araw-araw na pagkikita natin lagi pa rin kitang pinagmamasdan? Bakit kahit di na tayo naguusap gaya ng dati ay sobrang hangad ko pa rin ang makausap ka kahit sandali. Gusto kong malamang kung anong bago sa buhay mo, sa acads mo, sa lovelife mo.
Tama nga sila, di nga matuturuan ang puso kung sino ang mahalin nito. Kahit sobrang sinaktan mu na ako dati, eto pa rin ako, go pa rin sa pagmamahal sayo. Di ko alam kung bakit ganito na lang ang pagpapahalaga ko sayo gayung wala ka naman pakialam saken.
Nasugatan ka. Gusto kong tulungan ka, kaso nangibabaw ang pride ko. Sabi ng utak ko na wag na. Nung nangyari sa akin yan, never mo akong tinulungan. Di ako mapakali. Gusto kong malaman kung napano ka, kung ok ka lang. Sa huli, kahit labag man sa pride ko, tinanong pa rin kita kung ok ka lang.
Ilang taon na tong katangahan na toh. Di ko lubos maisip kung bakit ako nagkakaganito. Ano bang meron ka na wala sa iba? Anong ginawa mu sa akin at bakit hanggang ngayon, di ko pa kayang pakawalan ang mga masasayang alaala ko sayo?
Pagod na ako.
No comments:
Post a Comment