Lumaban ng Patas

Ewan ko ba at kung bakit kung kelan papalapit na ang cheering competition ay super daming issue and lumalabas. 9 days before Sept 7, biglang naglabas ng ruling on eligibility. Syempre, maraming apektado, hindi lang UP.

Nakakairita lng ung fact na kung bakit ngayon lang to kung kelan na malapit na. Pwede namang 2 months ago di ba? Sa pagkakaalam ko ay may mga workshop dati pa. Ano na nangyari sa mga napagusapan nun? Tsk Tsk. Sayang lang pala ang effort at oras ng mga sumali nun.

OO, masakit na mawala ka sa line up. Haller, sa araw-araw ba na ginawa ng Diyos ay nag ttraining ka tapos biglang mligwak ka? Di siya nakakatuwa. Swear. Masakit din para sa buong team un. Mag aadjust na naman. Mahirap, pero kaya. Duh, kami pa?

Nakakaburaot lang kasi kung bakit kelangan pa to mangyari. Ayoko sana isipin na sinadya ang pangyayari. Inabot na rin ba ng pulitika pati ang UAAP cheering competition? Grabe lang. Palampasin ninyo naman ang mga ganitong competition. Akala ko ba dapat nagkakaisa ang lahat. Well, baka super idealistic lang ako.

May ibang taong gusto lang man sabutahe sa mga squads. Well, di namin kasalanan kung magagaling pa ung nasa line up. Di rin namin kasalanan kung lahat ay nakapagcompete na before. Eh deserving sila eh, bakit ba? E kung ung iba nga, ilang taon na nagccompete tapos biglang babaguhin ung eligibility para back to Zero ang playing years. Lokohan ata to.

Matindi lang talaga kami mag train. Kaya ng kami nananalo at dinadya di ba? Oops. Dating isyu pa un. Ibaon na sana sa limot.

Wala akong paki kung puro bago o puro luma at magagaling ang dancers. Sana lang ay lumaban tayong lahat ng patas at galangin ng kalaban natin.

Sa taong nais lang manira ng buhay ng iba, PAKYU DOBOL. KAKARMAHIN KA RIN HAYOP KA! MAGKAALAMAN NA LANG. DI KA NA NAKAKATUWA. SYET KA. MAY ARAW KA RIN.

Imbey lang talaga ako.

Mahaderang Fashionista Ep16: Goodbye Zara

Yes friends, wala na ako sa Zara. So utang na loob, wala nang magtatanong kung may discount ako. Hehe. Di na kinaya ng powers ko ang environment at ang maliit na sahod. Take note, sahod, hindi sweldo. Potah lang.

After ma nenok ung cellphone ko, ayoko na talaga. Tapos, nalipat pa ako sa Rockwell na bonggang bongga ang layo sa bahay ko. Pagoda na nga, lugi pa sa pamasahe. Di talaga worth it.

At eto pa, akala ko sa Rockwell walang nakawan. But no. The night before lumipata ko, ung isang manager nawalan ng telepono. O di ba, winner ang nakawan blues. At eto ang matindi, ninakaw ang necktie ko. Yes, ung Zara necktie na part ng uniform ko. O di ba, winner. Pati uniforn nininenok na. Leche lang. Sabi pa nila, babayaran ko raw un. E nasa 1950 kaya ang necktie dun.

Sana hindi totoo na babayaran ko. Leche. Purita na nga ako eh. Pero ok lang. Mas masaya ako na wala na ako dun. Kahit isang kahig isang tuka ang buhay ko, ok lang. Di hamak na maligaya naman ako. Nung dati, sinusumpa ko na ang pagpasok. At least ngayon, petiks mode lang ako.

Kaya ayun, di ko alam kung mabubuhay pa ang blog series na ito. Kung retail ulit lilipatan ko, baka pwede pa. Hehehe.

XOXO

Mahaderang Fashionista No More

Wiser Not Older

11:43PM. I got on the bus and worked my way through the narrow aisle. Thank God I got on a decent air-conditioned bus. Some girl group's concert was being shown. Obviously, I don't know them. No choice. I had to endure the girly music.

11:48PM. I kept on texting people.. I don't want to be alone. I just want to be with somebody. I want to just stay somewhere quiet and chat with someone.

11:55PM. While staring out the window, I saw that I was way far from my stop. Darn. I'll spend the first few minutes of my day inside a cold bus, all alone and listening to some unknown girl group. Sigh.

11:58PM. Still stuck on the road. In two minutes I'll be older. Rar.

12:00MN. Happy Birthday LR. Argh.


Why all the drama?

Nothing. I just feel miserable. I'm turning a year older, I'm on the brink of adding to the high unemployment rate, I'm flat broke and I'm dead tired.

Tomorrow, I'm declaring a special holiday for myself. No Zara for me tomorrow. Hahaha!

I'm leaving anyway, so I'd just enjoy the day. Haha!

As long as it's cheap(as in no butas-bulsa factor) and fun, I'm up for it. Cheer me up. I'm kinda blue.

So, invites anyone? *wink*

Mahaderang Fashionista Ep.15: After One Week

One week na ako sa Rockwell. Super iba nga. Exaj ang trabaho, nakakaloka ang mga customers at steady lang ang mga tao. Pero i pa rin talaga nagbabago ang isip ko. Gusto ko pa ring umalis. Ewan. Mukhang masaya ang work ko noh? Honestly, hindi.

Ewan pero di ko na talaga siya na eenjoy. OK fine, kasalamuha ko nga ang mga mayayaman at ang magagandang damit pero di ako masaya. Pumapasok na lang ako dahil kailangan ko, hindi dahil gusto ko. Sad but true.

Di na naman ako pumasok. Tinatamad na talaga ako at nag rrush pa ako ng trabaho. Firsst time in two years na nag uwi ako ng trabaho sa bahay. Pota.

Actually, wala akong idea kung paano ko gagawin ang trend/ product analysis na to. Di naman ako computer para malaman kung ano at ilan ang benta ng mga damit. Malay ko ba noh. Kaya hanggang mgayon, iniisip ko pa kung anong pambobola gagawin ko sa report na to.

Di pa ako tumatawag para magsabi na absent ako. Well, chaka din talaga pakiramdam ko. Ewan. Bwiset.

Hahay. Basta. ayoko na.


XOXO

Mahaderang Fashionista

Mahaderang Fashionista Ep.14: Ayoko Na

Pagod na ako.

Wala silang paki sa oras ko.

Ang baba ng sweldo.

Haggard ng bonggang bongga.

Syet lang.


XOXO

Mahaderang Fashionista