Kahapon, umuwi ako ng maaga kasi gusto ko magpahinga kasi nga may sakit ako ng slight. By 6:30PM, nasa bahay na ako at naonood ng TV. Inabutan ko pa ang Deal or No Deal. Maaga nga talaga ako nakauwi. Nagdinner ako at lahat ng biglang kinukulit ako ng mga tao. Si kaeos ung nauna, punta daw ako sa AS Parking lot kasi sasali daw ng Car stuffing. Si Deo din nag text. Syempre, inatake ako ng katandaan at ayoko sana. Gaol ko magpahinga, ayoko mangarag. But no, tumawag si Madame President aka Andrea at pinapapunta ako sa event. Ok fine, eeffort ako, para FUN.
Pagdating ko dun, ang saya. Ang dami namin. Syempre, gawa ng strategy para makapasok kami lahat sa sedan. Ang team name namin? UP Friends Squad. Hahaha! Di ako handa kasi akala ko magtutulak lang ako ng tao. Ngek, kasali din pala ako. OK. Trial period. Syempre, para kaming dukha na tumatako ng naka paa para pasok agad sa car. Kadiri, basa pa naman ung ground. Ewwness..hehehe.. Sa front seat kami ni Inad, nauna siya, then ako. Si Baby Pio naaapakan na namin. Nung nakaupo na kami, sabi ko kay FF
Ako: FF, pasok na!
FF: Ha? Saan?
Ako: Dito.
FF: (Pinasok ang ulo then inalis) Ang baho!
Inad: (With matching tinataboy-kita-dahil-hampas-lupa-ka tulak) Mars! Umalis ka jan! (Take note: Pinagtulakan niya ako palabas habang hinahawakan si Ajin na nasa harapan niya) Basta ganun.
Siyempre, baba ako agad at dali daling siniksik sa Melanie at Irish. Oo na, dalawang tao katumbas ko. Napaisip tuloy ako na ang taba ko na nga talaga. hahaha! anyway, trial pa lang un.
This is it. Final na. Nakagawa na kami ng plan kung pano namin isisiksik ang mga sarili namin. Ayun, pasok na muna mga babae at iba pang maliliit. Di na ako pumasok, tiga tulak na lang ako. Yuh, pusher ako. hahaha! Ayun. 22 dapat sila sa car, kaso 21 lang ang count kasi si Eli ang salarin. Lumabas kasi agad. Hehehe. Ok lang un. Now, alam na natin kung paano. Next year paghandaan natin at dapat lahat ng tao ka size na ni Andrea para winner. Hahaha!
Next fund raising project, sumali sa most unique papaya whatever chever. Hahaha! Try na natin. Tumabling, magpa toss, magpa lift o kung ano man habang naka papaya! Ah basta, kelangan ng pera. hehehe
Basta mga Up Friends Squad, isama nyo ulit kami. hehehe
Thursday, December 6, 2007
Wednesday, November 28, 2007
Lindol
Nakakaloka. Ramdam na ramdam namin ang pagyanig sa 18th floor. Akala ko, nasasabaw lang ako at gumagalaw na ang paligid ko. But no, totoong lindol pala. Akala ko, masyado akong self-absorbed sa pag figure out kung paano nag wwork ang Facebook (na kumakain ng tanga). Totoong lindol pala talaga.
Hulaan nyo ang song na tumutugtog sa Zen ko, Viva Forever ng Spice Girls from the Spiceworld album. Coincidence? Haha! Malay. Sobrang nakakatawa. Di ko naman naisip na mamamatay na ako. hehehhe. Di pa pwede magwork ang mantra ko na "Live fast, die pretty.". Utang na loob naman. Ang dami ko pang di nagagawa sa buhay ko. Lord, wag muna ha? Fish tayo...hehehe
Syempre, may announcement sa PA system namin. At ang boses ng nagsasalita, nakakatawa. Ung tipong di mo seseryosohin ung sinasabi niya. Hahaha! Sabi niya:
" We just experienced an earthquake tremor. Please stay calm. Do not FANIC."
Eh haller, mukhang si Kuya announcer ang nag fafanic. Hahaha!
At may narinig akong chismis na may fire drill daw dito sa Eastwood ng 2pm. Surprise ito. Anytime this week daw kasi ung drill. Buti chismosa ako. Kaya, bababa na ako ng 1:30 dahil wala sa plano ko ang maglakad ng Labing walong palapag pababa ng naka leather shoes. Hehehe. Kaya mag kakape na lang muna for more aura moments at punta na lang sa assembly area para kunwari sumali. hehehe. Oo, pasaway ako. Bakit ba? Walang pakialamanan.
Choosy ako eh. And choice ko ang wag mapagod. Hekhekhek...
Ok, di na ako nag fafanic. Vack to work na muna. Hahaha!
Hulaan nyo ang song na tumutugtog sa Zen ko, Viva Forever ng Spice Girls from the Spiceworld album. Coincidence? Haha! Malay. Sobrang nakakatawa. Di ko naman naisip na mamamatay na ako. hehehhe. Di pa pwede magwork ang mantra ko na "Live fast, die pretty.". Utang na loob naman. Ang dami ko pang di nagagawa sa buhay ko. Lord, wag muna ha? Fish tayo...hehehe
Syempre, may announcement sa PA system namin. At ang boses ng nagsasalita, nakakatawa. Ung tipong di mo seseryosohin ung sinasabi niya. Hahaha! Sabi niya:
" We just experienced an earthquake tremor. Please stay calm. Do not FANIC."
Eh haller, mukhang si Kuya announcer ang nag fafanic. Hahaha!
At may narinig akong chismis na may fire drill daw dito sa Eastwood ng 2pm. Surprise ito. Anytime this week daw kasi ung drill. Buti chismosa ako. Kaya, bababa na ako ng 1:30 dahil wala sa plano ko ang maglakad ng Labing walong palapag pababa ng naka leather shoes. Hehehe. Kaya mag kakape na lang muna for more aura moments at punta na lang sa assembly area para kunwari sumali. hehehe. Oo, pasaway ako. Bakit ba? Walang pakialamanan.
Choosy ako eh. And choice ko ang wag mapagod. Hekhekhek...
Ok, di na ako nag fafanic. Vack to work na muna. Hahaha!
Thursday, November 22, 2007
Papel
6:15 pa lang ng umaga, umalis na ako ng bahay kasi coding at para abutan ang free parking. Sa awa ng Diyos, walang traffic at umabot kami sa libreng parking. Tambak ako sa trabaho. As in. Pero OK lang, kaya ko to.
By 3pm, sinimulan ko na ayusin ang mga pamana ng predecessors ko - Sandamakmak na papel na nakakalat sa kawalan. Nakakaloka. Swear. At ang kelangan ko gawin? Ang i-sort sila by date, ilagay sa mga binders. Take note: Puncher to death ng mga papel at ilagay sa iba ibang binders with matching lagay ng labels. Leche.
Sinusumpa ko ang P*ki ng Inang ISO certification eklavu na yan. Gusto kong murahin kung sino man ang may pakana ng lahat ng ito. P*kyu Dobol, Tripol times ten to the nth power, to infinity and beyond (parang Buzz lightyear lang sa toy story).
Haggard ang mag file at mg punch ng Papel. As in. Feeling ko inapi ako. Kaloka. Stress ito. Mas na ngarag pa ako sa pag file ng papel kesa sa trabaho ko. Hahay. Napa work out ang mga braso ko sa pagbubuhat at pag punch. Grrrr.I was so not cut out for this! (maarte conyo girl tono). Hehe. Chos.
Shit ka to the earth mader paker. Sh*t, deep sh*t, bullsh*t, assh*le! Imbey.
Fine. Oo na, babalik na ako sa pag ffile. 12 hrs ako dito at di ako binabayaran ng OT pay ha. Alam ko naiisip nyo, mahirap companya ko. hehehe...
Anyway, syet. Haharapin ko na sila.
Mga papel, asan kayo? Come to mama...
Fotah
Saturday, November 17, 2007
Movie: One More Chance
Syempre, walang panahon kaya pinanood ko sa unang araw na pinalabas ito. Ano ba masasabi ko? Maganda siya. Well, at least for me. In a way, naka relate ako sa mga issues nila. Di dahil nagkaron na ako ng relationship for 5 years kundi maraming tagpo sa pelikula ang nangyayari sa araw-araw na buhay.
I recommend this to everyone. Ewan, pero naging self-absorbed ako. Hahaha! Nakita ko sarili ko sa maraming charcters ng movie. Nakita ko sarili ko kay:
1. Popoy (John Lloyd Cruz) nung gusto pa niya bigyan siya ng isa pang pagkakataon. Nahihirapan siya sa mga nangyayari pero go pa rin, life has to go on. Ayun, bumangon siya at nakahanap ng bago. In the end, kinailangan din niya hanapin ang sarili niya para maging handa na mahalin ulit si Bash.
"She loved me at my WORST. You had me at my BEST, yet you CHOSE to BREAK my HEART..." Aray....
2. Trish (Maja Salvador) nung malamn niyang mahal pa ni Popoy si Bash kahit naging sila na. Aray. Mega effort naman siya but in the end, mahirap pa rin makipag compete sa nakaraan. Ano ba ang laban ng months sa years di ba?
"Ipikit mo mga mata mo para di mo ako makitang nasasaktan ako."
3. Bash (Bea Alonzo) nung hinanap niya sarili niya. Nagpagupit siya (nagawa ko na) at nag resign sa trabaho (wala pa akong plano). Nagsimula ng panibagong buhay at binuksan ang sarili para sa iba't-ibang pwedeng mangyari sa buhay. Naka relate din ako nung pinipilit niyang ipakita na OK lang siya pero deep inside sobrang nasasaktan na siya at mahal pa niya si Popoy. Mahirap naman talaga kalimutan ang taong minahal mo ng matagl na panahon, divine?
"Sana ako na lng, ako na lng ulit."
4. Mark (Derek Ramsay) Naging mabuti siyang kaibigan kay Bash. NAtuwa ako sa sinabi niya something like
"Sometimes, its better for 2 people to BREAK UP so they can GROW UP. Coz it takes grown ups to make a relationship work."
Basta, parang ganun ang thought.
Panoorin nyo. In fainess, napaluha at napatawa ako ng pelikulang to. Benta ung mga hirit ni Janus Del Prado. Nakakatuwa ung barkada nila. Basta, makakarelate kayo.
Basta, natutunan ko sa pelikula ay: Dapat magpaganda, magpayaman at ayusin ang buhay pagkatapos makipag break. Para pag nakita ka ng ex mo, marerealize niya na ang tanga niya para pakawalan ka. Hehehe.
Gusto ko pa panoorin ulit. Samahan nyo ako. Hehehe.
Friday, November 9, 2007
Kahapon, Ngayon at Bukas
Ika-11 ng Mayo taong 2001 nung una akong mapapadpad sa Maynila. Magisa ko lang tinawid ang dagat at mga isla sa pagitan ng aming probinsya at Maynila. Magakahalong kaba at tuwa ang naramdaman ko nung mga panahong iyon. Syempre, unang beses to na mamumuhay ako mag-isa at malayo sa pamilya.
Pag daong ng barko sa pier, isa ako sa mga huling bumama kasi wala pa ang sundo ko. Sundo. Pinsan ko siya pero kahit minsan, di ko pa siya nakikilala. Oo, as in first time namin magkita nung araw na un. Nung nagkita na kami, ayun, kwentuhan at tawanan. O di ba, close na kami. Nung unang gabi ko umiiyak ako. Oo no, di naman ako bato. Syempre magisa ko na lang sa malayong lugar at walang alam kung ano ang mangyayari sa akin.
Kinabukasan, registration ko sa UP. Excited ako dahil at last mapupuntahan ko na ang aking magiging pangalawang tirahan. Nalula ako sa laki ng UP. May sinehan, grocery, parlor, hotel, mga simbahan ng iba't ibang relihiyon, sandamakmak na gusali, malawak na kapatagan at squatter's area. Kaloka.
Nung bagong salta ako, di ako nagtatagalog. Oo na, conyotic na ako ika nga. Marunong ako managalog kasi nung 5 taong gulang pa lang ako ay tagalog ako pero naging bisaya na. Naisip ko dati baka mabugbog ako sa UP pag naging inglisero ako. Kung sa Ateneo kasi tanggap, eh sa UP kaya? Ewan. Pagkalipas ng isang buwan, ayun, kumportable na akong mag tagalog. Kaya OK na.
Pasukan na. Ginapang ko ang Math 17. Buti naman pumasa ako. Ang tayog pa ng pangarap ko dati, ang magtapos bilang cum laude at mag CS o US bawat semestre. Ambisyosa. Marami akong naging bagong kaibigan sa aking bagong mundong ginagalawan. Masyadong bago. Nabuksan ang aking mga mata dala ng iba't ibang karanasan ko sa UP. Binago ako ng UP
Natuto akong maging responsable at mamuhay ng walang inaasahan kundi ang sarili. Marami akong naging kaibigan. Epal ako eh, kaya naging blockhead, socio-cultural committee head at freshman batch representative. Bago pa lang, bibo kid na ang drama.
Sa Kalay, namulat ako sa maraming bagay. Nung una nagulat ako at nalito. Pero nung tumagal na, natanggap ko na rin. Sabi nga nila, kailangan mo munang tanggapin ang sarili mo bago ka matanggap ng iba.
Mataba ako nun. Nung nakita ko ang UP Pep Squad, nasabi ko sa sarili ko na gusto ko sumali pero wala akong alam at ang taba ko. Ilusyonanda talaga ako. Pero nagpapayat ako at nag train nung 2nd 2nd sem ko. Wala akong alam. As in WALA. Kahit split di ko kaya. Nagsikap ako, syempre nakakahiya sa mga kasama ko di ba?
Unti unting nagbago ang mundo ko. Sa araw, estudyante, sa gabi mananayaw. Mahirap pero kelangan kong gawin. Gusto ko eh. Masaya ako at mahal ko ang ginagawa ko. Di bale masaktan at mapagod basta magawa ko lang. Nakakapressure kasi ung iba kaong kasama magagaling na talaga.
Simple lang ang pangarap ko, ang makapagsayaw sa Araneta. Pinalad akong mapasama sa mga magsasayaw sa unang laro ng UP noong 2003. Inaapoy pa ako ng lagnat nun. Pero sabi ko kay Coach Lala, fight pa rin. Haller, nasa palad ko na ang pagtupad ng aking munting pangarap. Ang laki ng Araneta. Kitang kita ko ang libu-libong tao na nanonood. This is it. Katuparan na ng mga pangarap ko. Nung matapos kaming magsayaw, di man lang ako pinagpawisan kasi nga may sakit ako. Ang saya. Kumpleto na ako.
Next goal, magkaron ng Varsity jacket. Nakaka inggit kasi ung seniors, meron sila. Sa awa ng Diyos, may pera pa ang UP nun at isa ako sa huling batch ng mga atleta na nabiyayaan ng Varsity jacket. Masaya ako.
Ang rurok, UAAP Cheerdance competition. Ambisyosa talaga ako. Libre eh, bakit ba. 2 taon akong naghintay bago makapagsayaw sa paligsahan. Naisip ko na ngang tumigil pero di ko kaya. Parte na ng buhay ko ang Pep.
Parang droga ang Pep, nakakaadik.
Nabuhayan ako ng loob nung maraming kaibigan ko ang ngumarag saken na mag ayos. Salamat kay Coach Jon at Coach Lala dahil binigyan nila ako ng pagkakataon. 2005 ang una at huling cheering competition ko. Kasabay pa un ng thesis ko. Ngaragan. Pero kinaya ko. Gusto ko eh. Kailangan ko patunayan sa sarili ko na kaya ko.
Oct 2005. Sa wakas, natapos ko ang kursong BS Business Administration. O di ba, bongga. Wala ngang naniniwalang tiga BA ako eh. Akala nila CHK or Masscom. Baka dahil mukha akong di marunong magbilang ng pera at walang alam sa pagiging isang kapitalista. Wala kasi ako lagi sa BA. Pupunta lang ako kung may pasok, meeting at exam. Taong gym at dorm kasi ako.
Makalipas ang 2 taon, isa na akong ganap na miyembro ng labor force. Tanaw ko mula sa aking bintana ng opisina ko ang mga gusali, kotse, tao at ang view ng Quezon City. Ang gandang pagmasdan. Sino bang magaakala na balang araw magiging ganito ako?
Masaya ang magtrabaho kasi may pera ka at nabibili mo ang gusto mo. Pero nakakamiss din ang maging estudyante. Hahay, tao talaga, di makuntento. Nung nag aaral pa, gusto mag trabaho pero ngayon na may trabaho na gusto naman mag-aral. Labo.
Pero bakit ang tingin ng karamihan sa probinsya, porket nasa Maynila ka mayaman ka? Na pag nakapagtapos ka sa UP ay may magandang trabaho ka na may malaking sweldo? Di ba nila naiisip na mahal mamuhay sa Maynila? Na hindi madaling kumita ng pera?
Obligasyon ng magulang na ihanda ang mga anak nila na matutong mamuhay sa hinaharap. Ang mamuhay ng matiwasay at masaya. Sa hinaharap, obligasyon din ba ng anak ang magulang niya? Oo magiging sagot ng karamihan sa atin. Sa kulturang Pinoy kasi, bubuhayin ng magulang ang anak at pagdating nga panahon, anak naman ang bubuhay sa magulang.
Naalala ko lang ang natutunan ko nung nasa kolehiyo pa ako. Return of Investment or ROI in short. Parents invest in their children so that in the future, they will benefit from them. Kaloka. Parang naglagak ka lang ng pera sa negosyo at walang kasiguraduhan na lalago o malulugi ang puhunan mo.
Oo, may trabaho ako at kumikita ako. Pero di ibig sabihin nun ay mayaman at marami akong pera. Marunong lang akong mag budget kung ano man ang meron ako. Di ko pinipitas na animoy bulaklak sa hardin ang pera, pinaghihirapan ko.
Sabihin nyo nang masama akong anak o inggrata ako dahil hindi ako nakakapagbigay sa bahay. Opinyon nyo yan. Pero sana naiisip nyo rin na namumuhay akong magisa dito at may mga gastos din ako. Marami kayo jan, bat di ninyo magawan ng paraan? Sa pagkakaalala ko, lagi na lang ganyan ang sitwasyon. Laging may problema sa pera. Di na ba talaga kayo natuto sa nakaraan? Wala na nga ako jan, ganun pa rin ang nangyayari.
Oo, magastos ako. Alam ko un. Pera ko to at pinaghirapan ko to kaya may karapatan akong gastusin to sa paraan na sa tingin ko ay nararapat. Madamot ba? Sa tingin ko, hindi.
Paumanhin kung sa tingin ko ay pinagdadamutan ko kayo. Sana maisip ninyo na may sarili din akong buhay. Gusto ko lang matuto kayong gumawa ng paraan. Ang dami ninyo jan na kayang magisip ng paraan. Lahat tayo may kanya kanyang obligasyon at babayarin. Pare-pareho tayong naghihirap. May limang daan ako dito, para sa dalawang linggo na to. Gusto mo? Kamusta naman ang pagkain ng lupa at damong ligaw?
Ang dami kong iniisip. Kakalimutan ko na to. Bukas ay bagong araw. Panibagong hamon ng buhay. Isa pang pagkakataon para baguhin ang sarili.
Binago ako ng UP. Binago ako ng Maynila.
Pag daong ng barko sa pier, isa ako sa mga huling bumama kasi wala pa ang sundo ko. Sundo. Pinsan ko siya pero kahit minsan, di ko pa siya nakikilala. Oo, as in first time namin magkita nung araw na un. Nung nagkita na kami, ayun, kwentuhan at tawanan. O di ba, close na kami. Nung unang gabi ko umiiyak ako. Oo no, di naman ako bato. Syempre magisa ko na lang sa malayong lugar at walang alam kung ano ang mangyayari sa akin.
Kinabukasan, registration ko sa UP. Excited ako dahil at last mapupuntahan ko na ang aking magiging pangalawang tirahan. Nalula ako sa laki ng UP. May sinehan, grocery, parlor, hotel, mga simbahan ng iba't ibang relihiyon, sandamakmak na gusali, malawak na kapatagan at squatter's area. Kaloka.
Nung bagong salta ako, di ako nagtatagalog. Oo na, conyotic na ako ika nga. Marunong ako managalog kasi nung 5 taong gulang pa lang ako ay tagalog ako pero naging bisaya na. Naisip ko dati baka mabugbog ako sa UP pag naging inglisero ako. Kung sa Ateneo kasi tanggap, eh sa UP kaya? Ewan. Pagkalipas ng isang buwan, ayun, kumportable na akong mag tagalog. Kaya OK na.
Pasukan na. Ginapang ko ang Math 17. Buti naman pumasa ako. Ang tayog pa ng pangarap ko dati, ang magtapos bilang cum laude at mag CS o US bawat semestre. Ambisyosa. Marami akong naging bagong kaibigan sa aking bagong mundong ginagalawan. Masyadong bago. Nabuksan ang aking mga mata dala ng iba't ibang karanasan ko sa UP. Binago ako ng UP
Natuto akong maging responsable at mamuhay ng walang inaasahan kundi ang sarili. Marami akong naging kaibigan. Epal ako eh, kaya naging blockhead, socio-cultural committee head at freshman batch representative. Bago pa lang, bibo kid na ang drama.
Sa Kalay, namulat ako sa maraming bagay. Nung una nagulat ako at nalito. Pero nung tumagal na, natanggap ko na rin. Sabi nga nila, kailangan mo munang tanggapin ang sarili mo bago ka matanggap ng iba.
Mataba ako nun. Nung nakita ko ang UP Pep Squad, nasabi ko sa sarili ko na gusto ko sumali pero wala akong alam at ang taba ko. Ilusyonanda talaga ako. Pero nagpapayat ako at nag train nung 2nd 2nd sem ko. Wala akong alam. As in WALA. Kahit split di ko kaya. Nagsikap ako, syempre nakakahiya sa mga kasama ko di ba?
Unti unting nagbago ang mundo ko. Sa araw, estudyante, sa gabi mananayaw. Mahirap pero kelangan kong gawin. Gusto ko eh. Masaya ako at mahal ko ang ginagawa ko. Di bale masaktan at mapagod basta magawa ko lang. Nakakapressure kasi ung iba kaong kasama magagaling na talaga.
Simple lang ang pangarap ko, ang makapagsayaw sa Araneta. Pinalad akong mapasama sa mga magsasayaw sa unang laro ng UP noong 2003. Inaapoy pa ako ng lagnat nun. Pero sabi ko kay Coach Lala, fight pa rin. Haller, nasa palad ko na ang pagtupad ng aking munting pangarap. Ang laki ng Araneta. Kitang kita ko ang libu-libong tao na nanonood. This is it. Katuparan na ng mga pangarap ko. Nung matapos kaming magsayaw, di man lang ako pinagpawisan kasi nga may sakit ako. Ang saya. Kumpleto na ako.
Next goal, magkaron ng Varsity jacket. Nakaka inggit kasi ung seniors, meron sila. Sa awa ng Diyos, may pera pa ang UP nun at isa ako sa huling batch ng mga atleta na nabiyayaan ng Varsity jacket. Masaya ako.
Ang rurok, UAAP Cheerdance competition. Ambisyosa talaga ako. Libre eh, bakit ba. 2 taon akong naghintay bago makapagsayaw sa paligsahan. Naisip ko na ngang tumigil pero di ko kaya. Parte na ng buhay ko ang Pep.
Parang droga ang Pep, nakakaadik.
Nabuhayan ako ng loob nung maraming kaibigan ko ang ngumarag saken na mag ayos. Salamat kay Coach Jon at Coach Lala dahil binigyan nila ako ng pagkakataon. 2005 ang una at huling cheering competition ko. Kasabay pa un ng thesis ko. Ngaragan. Pero kinaya ko. Gusto ko eh. Kailangan ko patunayan sa sarili ko na kaya ko.
Oct 2005. Sa wakas, natapos ko ang kursong BS Business Administration. O di ba, bongga. Wala ngang naniniwalang tiga BA ako eh. Akala nila CHK or Masscom. Baka dahil mukha akong di marunong magbilang ng pera at walang alam sa pagiging isang kapitalista. Wala kasi ako lagi sa BA. Pupunta lang ako kung may pasok, meeting at exam. Taong gym at dorm kasi ako.
Makalipas ang 2 taon, isa na akong ganap na miyembro ng labor force. Tanaw ko mula sa aking bintana ng opisina ko ang mga gusali, kotse, tao at ang view ng Quezon City. Ang gandang pagmasdan. Sino bang magaakala na balang araw magiging ganito ako?
Masaya ang magtrabaho kasi may pera ka at nabibili mo ang gusto mo. Pero nakakamiss din ang maging estudyante. Hahay, tao talaga, di makuntento. Nung nag aaral pa, gusto mag trabaho pero ngayon na may trabaho na gusto naman mag-aral. Labo.
Pero bakit ang tingin ng karamihan sa probinsya, porket nasa Maynila ka mayaman ka? Na pag nakapagtapos ka sa UP ay may magandang trabaho ka na may malaking sweldo? Di ba nila naiisip na mahal mamuhay sa Maynila? Na hindi madaling kumita ng pera?
Obligasyon ng magulang na ihanda ang mga anak nila na matutong mamuhay sa hinaharap. Ang mamuhay ng matiwasay at masaya. Sa hinaharap, obligasyon din ba ng anak ang magulang niya? Oo magiging sagot ng karamihan sa atin. Sa kulturang Pinoy kasi, bubuhayin ng magulang ang anak at pagdating nga panahon, anak naman ang bubuhay sa magulang.
Naalala ko lang ang natutunan ko nung nasa kolehiyo pa ako. Return of Investment or ROI in short. Parents invest in their children so that in the future, they will benefit from them. Kaloka. Parang naglagak ka lang ng pera sa negosyo at walang kasiguraduhan na lalago o malulugi ang puhunan mo.
Oo, may trabaho ako at kumikita ako. Pero di ibig sabihin nun ay mayaman at marami akong pera. Marunong lang akong mag budget kung ano man ang meron ako. Di ko pinipitas na animoy bulaklak sa hardin ang pera, pinaghihirapan ko.
Sabihin nyo nang masama akong anak o inggrata ako dahil hindi ako nakakapagbigay sa bahay. Opinyon nyo yan. Pero sana naiisip nyo rin na namumuhay akong magisa dito at may mga gastos din ako. Marami kayo jan, bat di ninyo magawan ng paraan? Sa pagkakaalala ko, lagi na lang ganyan ang sitwasyon. Laging may problema sa pera. Di na ba talaga kayo natuto sa nakaraan? Wala na nga ako jan, ganun pa rin ang nangyayari.
Oo, magastos ako. Alam ko un. Pera ko to at pinaghirapan ko to kaya may karapatan akong gastusin to sa paraan na sa tingin ko ay nararapat. Madamot ba? Sa tingin ko, hindi.
Paumanhin kung sa tingin ko ay pinagdadamutan ko kayo. Sana maisip ninyo na may sarili din akong buhay. Gusto ko lang matuto kayong gumawa ng paraan. Ang dami ninyo jan na kayang magisip ng paraan. Lahat tayo may kanya kanyang obligasyon at babayarin. Pare-pareho tayong naghihirap. May limang daan ako dito, para sa dalawang linggo na to. Gusto mo? Kamusta naman ang pagkain ng lupa at damong ligaw?
Ang dami kong iniisip. Kakalimutan ko na to. Bukas ay bagong araw. Panibagong hamon ng buhay. Isa pang pagkakataon para baguhin ang sarili.
Binago ako ng UP. Binago ako ng Maynila.
Saturday, November 3, 2007
BAKIT "SINGLE" ANG STATUS MO
Got this from Friendster , I think..hehehe
TOP 11 na rason kung bakit single ang status...
*11. Destiny Adik*
Eto yung mga naghihintay kay "Destiny" na gumawa ng paraan para
pagtagpuin sila ng kanilang mga "partner in life".. ayannn...
kakapanood nyo ng "Serendipity" eh feeling nyo ang nangyari sa movie eh
mangyayari rin sa inyo... such a cliche.. hindi ba nyo alam na kung
walang effort destiny is useless.
*10. Perfectionist/ Mapili*
Yes, isang taong perpeksiyonista. Yung tipong "dapat ganito ang magiging
kapartner ko". Pag may nakilala, nakita lang na pangit ang kuko o may
dumi lang, turn-off na agad. O kaya ang daming ayaw. Ayaw sa mabait,
boring daw, gusto bad boy/ pilya pero kapag pinaiyak ka tatanungin ka
"bakit ang sama mo", "bakit mo nagawa yun!"... Adik ka ba?!... Ayaw sa
cute, ayaw din naman sa panget. Meron dyan gusto ka ayaw mo naman.. yung
gusto mo halos magtambling ka pero deadma pa rin yang stunts mO sa
kanya! Pasaway ka rin e! Ano ba talaga kuya?
*9. Busy Busyhan*
Opo, eto yung ang mundo e gumagalaw lang sa libro at ballpen kung
estudyante ka o kaya naman sa computer at files kung office staff ka.
Yung tipong aalis ng bahay ng alas 6 o alas 7 ng umaga at uuwi ng bahay
ng 6 hanggang alas 8 ng gabi [baligtad naman para sa mga nag tratrabaho
sa call center]. Sabay tulog na. Kapag sabado masaya na sila sa tv, sa
pagkain na niluluto ni mama at sa linggo naman sisimba at maghahanda na
ng kelangan para sa lunes hanggang byernes. Pssssst.. pause for a while
naman!
*8. Friendship Theory*
Ano naman ito?... Eto yung ang buhay ay kay bestfriend o kaya kay
special friend, na hindi masabi-sabi sa friendship nya sa loob ng
kanilang mahabang panahon na pagsasama, dahil baka daw maapektuhan ang
pakikipagkaibigan at iwasan sya. Yung tipong pag may kasama si
friendship na iba, nagseselos na wala naman sa lugar, pero syempre wag
pahalata, kunyari happy sya for friendship. ABA ! Oi! Lakasan mo ang
loob mo at baka mamaya forever mong pagsisihan yan, kaw rin!... Minsan
pa naman pareho pala kayong naghihintayan. . hmmp!
*7. Born-to-be-one (Autistic)*
Eto yung nasa palad na ang pagiging single daw. Walang reasons. Basta
lang nabuhay sya sa mundo na mag-isa at feeling nya mamamatay sya sa
mundong mag-isa. Kesyo magmamadre o magpapari na lang... Asa kang
tatanggapin ka pa noh!
*6. Happy-go-lucky*
Eto yung taong walang alam kundi kasiyahan at trippings. Kahit sino na
lang basta no strings attached. For fun lang daw... Walang halong
seryosohan. ABA hoy! Yang init ng katawan mo e ikiskis mo na lang sa
pader. Makakahanap ka rin ng katapat mo!!!
*5. Wrong Place*
May nakaranas na ba nito? Yung pakiramdam mo nasa ibang mundo ka. Yung
ang nakakaharap mo e yung mga hindi mo gusto, yung mga hindi mo hinahanap.
Alam mo yun? Halimbawa nasa ibang bansa ka, pero ang hinahanap mo e
yung amoy ng nasa sariling bayan mo. O kaya naman e nasa sarili mong
bayan ka, nasa normal na lipunan, pero ikaw ang abnormal at hindi mo
kayang sabihin na abnormal din ang hanap mo kung ayaw mong ibitin ka
nila ng patiwarik.
*4. Wrong Time*
Eto yung mga tao na sinasabi na "hindi pa ako ready e, bata pa kasi ako"
o kaya naman "hindi pa ako handa sa panahong ito", "wala pa ako kayang
ipagmalaki". Yes meron pong ganyan. Yung feeling nila may tamang
panahon para sa love. Awwwwwww!... Aba kelan yun?!... Pag uugod-ugod ka
na at yung time mo e bitin na? O baka naman pag pang-out of time ka na?
Oist, sugod lang ng sugod!
*3. Si Parents kasi...*
Yes, factor din ang komyunidad na ginagalawan mo. Una, ayaw pa ni mader
o pader na magkaron ka kahit 22 anyos ka na at kelangan umabot ka muna
raw ng 40 bago magkaroon ng gf/bf. O kaya naman ikaw mismo! Takot sa
sasabihin ni parents at ni kapitbahay na tsismosa sa magiging kasama mo.
Aba ikaw na nga ba ang sabihan na "Alam mo hindi kayo bagay. Langit at
lupa kayo." Awwwww!... Payo ko sayo, "Pakialam nila diba?... Palibhasa inggit!"
* 2. Traumatic Experience*
Eto kalimitan ang reason ng marami. "Ayaw kona!!! Takot na ako mangyari
pa ang nangyari dati!"... O diba, ang drama ng layp?... Yes, tama ka.
Eto yung dahil sa past relationship mo, e until now aayaw mo nang
magkaroon at sinumpa mo na ata ang magmahal. Dahil sa pinagpalit ka sa
mas pangit, o kaya naman iniwan ka ng walang word na bye-bye, o dahil
binugbog ka!, anopa ba?... Madami yan wag na nating isa-isahin at baka
tumulo si tears, heheh... Gayunpaman, eto lang masasabi ko mga hija at
hijo... Ibat-iba ang lasa ng pag-ibig. May mapait, may mapakla, may
matamis at may maasim. Aba , mapalad ka at natikman mo ang ibat-ibang
lasa nito! Kaya ikaw, "Do not be afraid to fall in love again... malay
mo, sweetiness na ang malasahan mo next time.! E di panalo ka sa lotto!
Yan ang nagpapalakas sayo... Yan ang bumubuhay sayo... ang pag-ibig.
Tsk! Drama!
*1. EX to the Nth power*
Oi, aminin!!! LOVE pa rin si Ex kahit 1 or 2 yrs na ang nakakalipas. May
ganito naman. Yung tipong ilang taon na ang nakakalipas, hindi pa rin
makalimutan si ex. Yung pinagsamahan, yung tawanan, yung iyakan, at
lahat ng nangyari sa inyo nung kayo pa. Malungkot man at sa kung anumang
kadahilanan, maganda man o masama ito, kelangan nyo ng magpaalam sa
isa't-isa... YES, after a year sasabihin natin, "I'm over him/her na.",
pero pag-usapan natin ang love at ang nangyari sa ating relastionship
from the past, TADANNNNNNNNNNNNN, eto na, sya agad ang naalala mo. At
habang nagkukwento ka, OUCH! may kirot, o kaya may ngiti at may
bumabagabag sa iyong kalooban. Ano kaya yun?!... AMININ mo na kasi,
MAHAL mo pa si EX...Isa lang ang masasabi ko, well, mahirap sya kalimutan alam
ko yan, pero open your heart and makipagdate ka, lumabas ka, at try to entertain
someone. Wag mo ikumpara si ex sa iba. At give urself a KITKAT, take a
break.
Saan kaya tayo dito?.......
TOP 11 na rason kung bakit single ang status...
*11. Destiny Adik*
Eto yung mga naghihintay kay "Destiny" na gumawa ng paraan para
pagtagpuin sila ng kanilang mga "partner in life".. ayannn...
kakapanood nyo ng "Serendipity" eh feeling nyo ang nangyari sa movie eh
mangyayari rin sa inyo... such a cliche.. hindi ba nyo alam na kung
walang effort destiny is useless.
*10. Perfectionist/ Mapili*
Yes, isang taong perpeksiyonista. Yung tipong "dapat ganito ang magiging
kapartner ko". Pag may nakilala, nakita lang na pangit ang kuko o may
dumi lang, turn-off na agad. O kaya ang daming ayaw. Ayaw sa mabait,
boring daw, gusto bad boy/ pilya pero kapag pinaiyak ka tatanungin ka
"bakit ang sama mo", "bakit mo nagawa yun!"... Adik ka ba?!... Ayaw sa
cute, ayaw din naman sa panget. Meron dyan gusto ka ayaw mo naman.. yung
gusto mo halos magtambling ka pero deadma pa rin yang stunts mO sa
kanya! Pasaway ka rin e! Ano ba talaga kuya?
*9. Busy Busyhan*
Opo, eto yung ang mundo e gumagalaw lang sa libro at ballpen kung
estudyante ka o kaya naman sa computer at files kung office staff ka.
Yung tipong aalis ng bahay ng alas 6 o alas 7 ng umaga at uuwi ng bahay
ng 6 hanggang alas 8 ng gabi [baligtad naman para sa mga nag tratrabaho
sa call center]. Sabay tulog na. Kapag sabado masaya na sila sa tv, sa
pagkain na niluluto ni mama at sa linggo naman sisimba at maghahanda na
ng kelangan para sa lunes hanggang byernes. Pssssst.. pause for a while
naman!
*8. Friendship Theory*
Ano naman ito?... Eto yung ang buhay ay kay bestfriend o kaya kay
special friend, na hindi masabi-sabi sa friendship nya sa loob ng
kanilang mahabang panahon na pagsasama, dahil baka daw maapektuhan ang
pakikipagkaibigan at iwasan sya. Yung tipong pag may kasama si
friendship na iba, nagseselos na wala naman sa lugar, pero syempre wag
pahalata, kunyari happy sya for friendship. ABA ! Oi! Lakasan mo ang
loob mo at baka mamaya forever mong pagsisihan yan, kaw rin!... Minsan
pa naman pareho pala kayong naghihintayan. . hmmp!
*7. Born-to-be-one (Autistic)*
Eto yung nasa palad na ang pagiging single daw. Walang reasons. Basta
lang nabuhay sya sa mundo na mag-isa at feeling nya mamamatay sya sa
mundong mag-isa. Kesyo magmamadre o magpapari na lang... Asa kang
tatanggapin ka pa noh!
*6. Happy-go-lucky*
Eto yung taong walang alam kundi kasiyahan at trippings. Kahit sino na
lang basta no strings attached. For fun lang daw... Walang halong
seryosohan. ABA hoy! Yang init ng katawan mo e ikiskis mo na lang sa
pader. Makakahanap ka rin ng katapat mo!!!
*5. Wrong Place*
May nakaranas na ba nito? Yung pakiramdam mo nasa ibang mundo ka. Yung
ang nakakaharap mo e yung mga hindi mo gusto, yung mga hindi mo hinahanap.
Alam mo yun? Halimbawa nasa ibang bansa ka, pero ang hinahanap mo e
yung amoy ng nasa sariling bayan mo. O kaya naman e nasa sarili mong
bayan ka, nasa normal na lipunan, pero ikaw ang abnormal at hindi mo
kayang sabihin na abnormal din ang hanap mo kung ayaw mong ibitin ka
nila ng patiwarik.
*4. Wrong Time*
Eto yung mga tao na sinasabi na "hindi pa ako ready e, bata pa kasi ako"
o kaya naman "hindi pa ako handa sa panahong ito", "wala pa ako kayang
ipagmalaki". Yes meron pong ganyan. Yung feeling nila may tamang
panahon para sa love. Awwwwwww!... Aba kelan yun?!... Pag uugod-ugod ka
na at yung time mo e bitin na? O baka naman pag pang-out of time ka na?
Oist, sugod lang ng sugod!
*3. Si Parents kasi...*
Yes, factor din ang komyunidad na ginagalawan mo. Una, ayaw pa ni mader
o pader na magkaron ka kahit 22 anyos ka na at kelangan umabot ka muna
raw ng 40 bago magkaroon ng gf/bf. O kaya naman ikaw mismo! Takot sa
sasabihin ni parents at ni kapitbahay na tsismosa sa magiging kasama mo.
Aba ikaw na nga ba ang sabihan na "Alam mo hindi kayo bagay. Langit at
lupa kayo." Awwwww!... Payo ko sayo, "Pakialam nila diba?... Palibhasa inggit!"
* 2. Traumatic Experience*
Eto kalimitan ang reason ng marami. "Ayaw kona!!! Takot na ako mangyari
pa ang nangyari dati!"... O diba, ang drama ng layp?... Yes, tama ka.
Eto yung dahil sa past relationship mo, e until now aayaw mo nang
magkaroon at sinumpa mo na ata ang magmahal. Dahil sa pinagpalit ka sa
mas pangit, o kaya naman iniwan ka ng walang word na bye-bye, o dahil
binugbog ka!, anopa ba?... Madami yan wag na nating isa-isahin at baka
tumulo si tears, heheh... Gayunpaman, eto lang masasabi ko mga hija at
hijo... Ibat-iba ang lasa ng pag-ibig. May mapait, may mapakla, may
matamis at may maasim. Aba , mapalad ka at natikman mo ang ibat-ibang
lasa nito! Kaya ikaw, "Do not be afraid to fall in love again... malay
mo, sweetiness na ang malasahan mo next time.! E di panalo ka sa lotto!
Yan ang nagpapalakas sayo... Yan ang bumubuhay sayo... ang pag-ibig.
Tsk! Drama!
*1. EX to the Nth power*
Oi, aminin!!! LOVE pa rin si Ex kahit 1 or 2 yrs na ang nakakalipas. May
ganito naman. Yung tipong ilang taon na ang nakakalipas, hindi pa rin
makalimutan si ex. Yung pinagsamahan, yung tawanan, yung iyakan, at
lahat ng nangyari sa inyo nung kayo pa. Malungkot man at sa kung anumang
kadahilanan, maganda man o masama ito, kelangan nyo ng magpaalam sa
isa't-isa... YES, after a year sasabihin natin, "I'm over him/her na.",
pero pag-usapan natin ang love at ang nangyari sa ating relastionship
from the past, TADANNNNNNNNNNNNN, eto na, sya agad ang naalala mo. At
habang nagkukwento ka, OUCH! may kirot, o kaya may ngiti at may
bumabagabag sa iyong kalooban. Ano kaya yun?!... AMININ mo na kasi,
MAHAL mo pa si EX...Isa lang ang masasabi ko, well, mahirap sya kalimutan alam
ko yan, pero open your heart and makipagdate ka, lumabas ka, at try to entertain
someone. Wag mo ikumpara si ex sa iba. At give urself a KITKAT, take a
break.
Saan kaya tayo dito?.......
Thursday, October 25, 2007
Of Raindrops and Sad Songs
Gazing from my 8-foot tall glass window, I could see the rain pouring outside. The raindrops were gently falling, ready to embrace the dry earth. Funny. the weather seems to emulate my mood. As look out into the horizon I wonder. When will this rain will stop? When will the sun shine again? When will I see the clear blue sky? No idea.
I found myself in a wave of emotions. I was confused. I felt sad. Slightly angered. But most of all, I felt alone.
I lost my weekend to nights of partying and booze hoping to feel numb. I felt numb. Nothing that a few drinks and laughter can't cure. I was fine. Or so I thought.
Aloneness or Loneliness. I have to make a deliberate choice.
Out of my emo mode, I realized that I have friends who were there for me when i needed them most. They kept me company and made me realize that I'm not the unluckiest person in the world. There is more to life than my petty problems.
It would take some time before I could function normally again. I can't promise that I'll be my old self but I know you'd all understand. You have to. We're friends, right?
I'm keeping my promise. No jerk will come between our friendship.
For now, I continue to gaze outside, watching the sun slowly set, the grey sky turning to black.
I'm fine, but I'm not OK
I found myself in a wave of emotions. I was confused. I felt sad. Slightly angered. But most of all, I felt alone.
I lost my weekend to nights of partying and booze hoping to feel numb. I felt numb. Nothing that a few drinks and laughter can't cure. I was fine. Or so I thought.
Aloneness or Loneliness. I have to make a deliberate choice.
Out of my emo mode, I realized that I have friends who were there for me when i needed them most. They kept me company and made me realize that I'm not the unluckiest person in the world. There is more to life than my petty problems.
It would take some time before I could function normally again. I can't promise that I'll be my old self but I know you'd all understand. You have to. We're friends, right?
I'm keeping my promise. No jerk will come between our friendship.
For now, I continue to gaze outside, watching the sun slowly set, the grey sky turning to black.
I'm fine, but I'm not OK
Tuesday, September 25, 2007
Aray
Well, last blog entry ko sa multiply ay naging forum at nakakaloka siya. Buti na lang wala pa akong death threats.
Akala ko masaya ang simula ng week ko. Ok na sana eh. Isang text lang ang sisira sa araw, at malamang buong linggo ko.
Akala ko OK tayo. Un pala hindi. Oo nga pala, nakalimutan ko di ka pa pala over.
Oh well, malas ko nga lang naman talaga.
I can't compete with your past.
Ayoko na magpakatanga. Sawa na ako sa ganun na set-up.
Bahala ka na mag-isip. Papabayaan na kita.
Para akong sira, di makapagisip ng matino, di makapagtrabaho ng maayos at nalulunod sa mga lecheng love songs na to.
Inom lang katapat nito. Sa mga bet maglasing, isama nyo ako sa pagtupad ng mga pangarap nyo.
And for that, retail therapy ang pinakamabisang lunas.
May magandang jacket at cardigan sa F&H.
Wala pa akong ganun.
May rason na ako para bilhin un.
Kebs sa utang.
Sasaya naman ako.
Sure ako.
Akala ko masaya ang simula ng week ko. Ok na sana eh. Isang text lang ang sisira sa araw, at malamang buong linggo ko.
Akala ko OK tayo. Un pala hindi. Oo nga pala, nakalimutan ko di ka pa pala over.
Oh well, malas ko nga lang naman talaga.
I can't compete with your past.
Ayoko na magpakatanga. Sawa na ako sa ganun na set-up.
Bahala ka na mag-isip. Papabayaan na kita.
Para akong sira, di makapagisip ng matino, di makapagtrabaho ng maayos at nalulunod sa mga lecheng love songs na to.
Inom lang katapat nito. Sa mga bet maglasing, isama nyo ako sa pagtupad ng mga pangarap nyo.
And for that, retail therapy ang pinakamabisang lunas.
May magandang jacket at cardigan sa F&H.
Wala pa akong ganun.
May rason na ako para bilhin un.
Kebs sa utang.
Sasaya naman ako.
Sure ako.
Friday, September 21, 2007
Just fooling around?
Honesty through Sports.
This photo was taken during the UAAP Opening. It was the first game of UP vs DLSU and NU vs FEU for the second game. The UST Salinggawi Dance Troupe performed during the opening ceremonies as host university. Unfortunately, aside from the opening production number they still managed to do this unlikely behavior. Look at these 5 UST Salinggawi Members, so unbecoming of a Catholic school student.I think they better review what they were taught because it seems like they don't practice what they preach.
It seems like that these 5 guys want to be famous? Well, let us help them become INFAMOUS!!! I just hope you are happy of your notoriety...Should I say good work guys? Kudos for being a big shame to your school.
Clap! Clap! Clap!
Thursday, September 20, 2007
Friday, September 14, 2007
Tanong
Super aga kong nagising kasi kailangan nasa office na ako by 8AM. Lecheng traffic sa Katipunan at wala akong mahanap na cab. So nag Casaa na lang ako para mag breakfast kasi nagdidilim na paningin ko dahil sa gutom at inis. After kumain, nakahanap din ng taxi at late ako sa conference call ko ng 8am. OK lang, wala ako ako masyadong relevance dun. Nag drawing nga lang ako ng wedding gown with matching beadwork affaxis. Yuh, so gay pero ewan, un naisip ko. Weird.
Ang dami kong kailangan gawin pero di ko alam kung san magsisimula. Good news, may sweldo na pero alam ko wala na akong karapatan gumastos. Lahat nun, mapupunta sa mga credit card bills ko. Ang saklap, pero ok lang. Basta, motto ko ay "OK lang walang pera basta masaya, maganda at mukhang mayaman.". At least alam ko kung san napunta pera ko.
Senti mode ako. Di ko alam kung bakit pero puro malulungkot ang pinapakinggan ko na songs. Ewan, umiiral na naman ata ang charantia/ampalaya syndrome ko. Oo, bitter talaga ako. Always have been, pero wag naman sanang will always be pa.
Tanong: Magkakagusto ka ba sa isang tao kahit di mo siya na mimeet in person? Ung tipong nakaka text at nakakausap lang sa telepono.
Sabog lang siguro talaga ako kaya naiisip ko to. Dala ba to ng stress at kawalan ng sapat na tulog? Ewan.
Ang dami kong kailangan gawin pero di ko alam kung san magsisimula. Good news, may sweldo na pero alam ko wala na akong karapatan gumastos. Lahat nun, mapupunta sa mga credit card bills ko. Ang saklap, pero ok lang. Basta, motto ko ay "OK lang walang pera basta masaya, maganda at mukhang mayaman.". At least alam ko kung san napunta pera ko.
Senti mode ako. Di ko alam kung bakit pero puro malulungkot ang pinapakinggan ko na songs. Ewan, umiiral na naman ata ang charantia/ampalaya syndrome ko. Oo, bitter talaga ako. Always have been, pero wag naman sanang will always be pa.
Tanong: Magkakagusto ka ba sa isang tao kahit di mo siya na mimeet in person? Ung tipong nakaka text at nakakausap lang sa telepono.
Sabog lang siguro talaga ako kaya naiisip ko to. Dala ba to ng stress at kawalan ng sapat na tulog? Ewan.
Sunday, September 2, 2007
Flat Broke but Happy
Well, obviously after 6 days in Singapore and 1 day in Indonesia, exag na ang paglalakad ko.
May bago na akong hobby - Walking around Singpore....with my credit cards. *wink*
Aside sa kalyo ko sa paa at mukhang umitim na ako, nasa State of Bankruptcy na ako.
Wala na akong pera. Mahal lahat dito. Potah! Mineral water 60 pesos. Leche.
Bahala na si Batman sa bills ko paguwi.
Literal na talaga na kakain ako ng lupa at damong ligaw. Di lang ilang linggo kundi buwan ang bibilangin ko.
Syet.
More shopping, less fats.
Yan motto ko. Bawal na kumain. At least papayat ako at may bago pa akong mga damit.
Psycho pero may point.
May 5 days pa ako dito. Haggard.
OK lang. Minsan lang to.
Masaya naman ako eh.
Hehehehehe
May bago na akong hobby - Walking around Singpore....with my credit cards. *wink*
Aside sa kalyo ko sa paa at mukhang umitim na ako, nasa State of Bankruptcy na ako.
Wala na akong pera. Mahal lahat dito. Potah! Mineral water 60 pesos. Leche.
Bahala na si Batman sa bills ko paguwi.
Literal na talaga na kakain ako ng lupa at damong ligaw. Di lang ilang linggo kundi buwan ang bibilangin ko.
Syet.
More shopping, less fats.
Yan motto ko. Bawal na kumain. At least papayat ako at may bago pa akong mga damit.
Psycho pero may point.
May 5 days pa ako dito. Haggard.
OK lang. Minsan lang to.
Masaya naman ako eh.
Hehehehehe
Wednesday, August 15, 2007
Gago ka
Di ko inaakala na sayo ko pa maririnig un.
Akala ko iba ka sa kanila.
Akala ko malawak pag-iisip mo.
Akala ko dahil kaibigan kita, maiintindihan mo ako.
Sayang, naturingan ka pa namang Isko.
Nawala respeto at tiwala ko sayo.
Naiinis ako sa iyo. Gago ka.
Wala kang kwentang kaibigan.
Mapanghusga ka rin pala gaya ng iba.
Makitid din pala utak mo.
Isa kang malaking plastik!
Nakakairita ka!
Wag kang magmalinis, di ka kabanalan.
Wag kang umarte, pareho lang tayo.
Berde din dugo mo.
Kung ganito ako, anong tawag sayo? ha?
Leche.
Matunaw ka.
Malunod ka sa pagpapanggap mo.
Pakyu Dobol.
Akala ko iba ka sa kanila.
Akala ko malawak pag-iisip mo.
Akala ko dahil kaibigan kita, maiintindihan mo ako.
Sayang, naturingan ka pa namang Isko.
Nawala respeto at tiwala ko sayo.
Naiinis ako sa iyo. Gago ka.
Wala kang kwentang kaibigan.
Mapanghusga ka rin pala gaya ng iba.
Makitid din pala utak mo.
Isa kang malaking plastik!
Nakakairita ka!
Wag kang magmalinis, di ka kabanalan.
Wag kang umarte, pareho lang tayo.
Berde din dugo mo.
Kung ganito ako, anong tawag sayo? ha?
Leche.
Matunaw ka.
Malunod ka sa pagpapanggap mo.
Pakyu Dobol.
Tuesday, August 7, 2007
One Tae IBM Day
August 6, 2006
Dapat holiday ko today kasi holiday sa Canada. But no, nasa office ako at nagpapaka dakila kasi ang dami kong trabaho. Ang catch? Di nag wwork mga access ko. Meaning wala akong magagawang trabaho.
Syempre, may I email myself naman daw ako sa IT ng 9am hoping na maresolve agad. Ayan, magllunch na ako, wala pa ring reply. At ngayon, 4 na, uuwi na ako ng 5, wala pa ring reply. Nakaka apat na akong email today, kulang na lang lagyan ko ng flame para ma sense nila ang pagkairita ko. Leche.
Naturingan pa naman 'tong IBM, pero bulok. Nagsayang lang ako ng araw. Di naman sa nagrereklamo ako na binabayaran ako para mag multiply, friendster etc buong araw pero, nakakairita lang talaga.
Ung internet, mabagal. Sabi ng 100mbps daw pero ang bagal mag download ng songs. Hahahaha! I know, pasaway ako. Ung mga video sa Multiply, ayaw mag play. Ung songs, pag dinownlaod, putol. Ung mga photoalbums, 10,000 years bago ko ma view. Wala na nga akong magawang trabaho, pati ba naman pag ssurf ko ng net na sabotage ba? Rar!
Actually, masaya naman buahy ko dito. Unlike other companies, dito walang bawal na sites (ata...). Minsan, nagsasawa na ako sa usual sites kaya naghahanap na ako ng iba (alam niyo na un.). Oo, nagbubukas din. Masaya ang upuan (window seat) ko dahil may view ng Eastwood, o di ba sosyal. At higit sa lahat, walang makakakita kung anong sites pinupuntahan ko kasi walang tao sa likod ko kundi glass lang. hehehe.
Ayun, matatapos na araw ko, wala pa rin akong achievement. Wala akong nagawang trabaho. Goodluck sa akin sa mga susunod na araw. Malamang detached ako sa mundo ng mahabang panahon. So little time so much to do sabi nga ng Arkarna.
Lumuluha pa ang kalangitan. Ewan ko na lang kung di pa mapunan ang kawalan ng tubig ha. Ang lamig. Gusto ko mag kape kaso di na pwede, dukha na ako e. Ang layo pa ng sweldo at wala na akong pera. Good luck sa pagkain ng lupa at damong ligaw.
Magtitipid na ako. Swear.
Uwi na ako. Wala na akong ma-aachieve dito. Punyetang IT.
Dapat holiday ko today kasi holiday sa Canada. But no, nasa office ako at nagpapaka dakila kasi ang dami kong trabaho. Ang catch? Di nag wwork mga access ko. Meaning wala akong magagawang trabaho.
Syempre, may I email myself naman daw ako sa IT ng 9am hoping na maresolve agad. Ayan, magllunch na ako, wala pa ring reply. At ngayon, 4 na, uuwi na ako ng 5, wala pa ring reply. Nakaka apat na akong email today, kulang na lang lagyan ko ng flame para ma sense nila ang pagkairita ko. Leche.
Naturingan pa naman 'tong IBM, pero bulok. Nagsayang lang ako ng araw. Di naman sa nagrereklamo ako na binabayaran ako para mag multiply, friendster etc buong araw pero, nakakairita lang talaga.
Ung internet, mabagal. Sabi ng 100mbps daw pero ang bagal mag download ng songs. Hahahaha! I know, pasaway ako. Ung mga video sa Multiply, ayaw mag play. Ung songs, pag dinownlaod, putol. Ung mga photoalbums, 10,000 years bago ko ma view. Wala na nga akong magawang trabaho, pati ba naman pag ssurf ko ng net na sabotage ba? Rar!
Actually, masaya naman buahy ko dito. Unlike other companies, dito walang bawal na sites (ata...). Minsan, nagsasawa na ako sa usual sites kaya naghahanap na ako ng iba (alam niyo na un.). Oo, nagbubukas din. Masaya ang upuan (window seat) ko dahil may view ng Eastwood, o di ba sosyal. At higit sa lahat, walang makakakita kung anong sites pinupuntahan ko kasi walang tao sa likod ko kundi glass lang. hehehe.
Ayun, matatapos na araw ko, wala pa rin akong achievement. Wala akong nagawang trabaho. Goodluck sa akin sa mga susunod na araw. Malamang detached ako sa mundo ng mahabang panahon. So little time so much to do sabi nga ng Arkarna.
Lumuluha pa ang kalangitan. Ewan ko na lang kung di pa mapunan ang kawalan ng tubig ha. Ang lamig. Gusto ko mag kape kaso di na pwede, dukha na ako e. Ang layo pa ng sweldo at wala na akong pera. Good luck sa pagkain ng lupa at damong ligaw.
Magtitipid na ako. Swear.
Uwi na ako. Wala na akong ma-aachieve dito. Punyetang IT.
Wednesday, April 25, 2007
Sabaw
8:41 PM na at nasa office pa ako. Sabaw na utak ko at nag iinternet na lang ako. Medjo ngarag ako kasi nag ttrain ako for a new role at nag o-audit pa. Kumuzta naman ang pagiging Darna di ba. Super aga ko pumasok kanina, mga 7:30AM andito na ako. But no, until now, andito pa ako. Buti sana kung binabayaran ako ng overtime di ba.
Well, nag blog talaga ako dahil sa pangyayari nung Thursday. Naloka lang ako. Well, marami na ang nakakaalam. To cut the story short, nakita ko siya dito sa office. Small world di ba? At eto pa, sa lahat ng teams na pwedeng mag interview sa kanya, sa amin pa. Kung nagkataon, magiging Team mate ko ULIT siya. Bokot. Na haggard talaga ako.
Siyempre, tiwang moments divine? Kinausap ko naman daw di ba. Catching up on things etchos, basta ganun. At, ang pinaka bagag! thing, medjo pareho kamin ng kulay at outfit divine. Ako naka black pants, white top, RED suspenders. Siya naman naka black pants, white top at RED tie. O di ba? Coincidence ba ito? Ewan.
So ayun. Yun lang, tiwang moments. Nadagdagan tuloy pagka SABAW ko.
Sabaw ever.
(PEP) Ivy, umalis ka sa katawan ko.
(IBM) Marose, wag mo akong sapian.
chos!
Well, nag blog talaga ako dahil sa pangyayari nung Thursday. Naloka lang ako. Well, marami na ang nakakaalam. To cut the story short, nakita ko siya dito sa office. Small world di ba? At eto pa, sa lahat ng teams na pwedeng mag interview sa kanya, sa amin pa. Kung nagkataon, magiging Team mate ko ULIT siya. Bokot. Na haggard talaga ako.
Siyempre, tiwang moments divine? Kinausap ko naman daw di ba. Catching up on things etchos, basta ganun. At, ang pinaka bagag! thing, medjo pareho kamin ng kulay at outfit divine. Ako naka black pants, white top, RED suspenders. Siya naman naka black pants, white top at RED tie. O di ba? Coincidence ba ito? Ewan.
So ayun. Yun lang, tiwang moments. Nadagdagan tuloy pagka SABAW ko.
Sabaw ever.
(PEP) Ivy, umalis ka sa katawan ko.
(IBM) Marose, wag mo akong sapian.
chos!
Saturday, April 14, 2007
Kinakalawang
Tagal ko na di nagbabanat ng buto.
Tagal ko na di nag split.
Tagal ko na di nagpawis dahil sa exercise.
Tagal ko na di nag jog.
Tagal ko na di nag conditioning chever.
Tagal ko na di naririrnig ang palakpak at hiyaw ng mga tao.
Tagal ko na di kayo nakikita.
Tagal ko na di nagsasayaw.
Kung pwede lang balikan ang nakaraan...
Makakapagsayaw pa kaya ako?
Emo mode...
*sniff
Tagal ko na di nag split.
Tagal ko na di nagpawis dahil sa exercise.
Tagal ko na di nag jog.
Tagal ko na di nag conditioning chever.
Tagal ko na di naririrnig ang palakpak at hiyaw ng mga tao.
Tagal ko na di kayo nakikita.
Tagal ko na di nagsasayaw.
Kung pwede lang balikan ang nakaraan...
Makakapagsayaw pa kaya ako?
Emo mode...
*sniff
Thursday, February 22, 2007
Pagod
Grabe. Pagod na pagod ako. Sobrang kulang ang tulog ko for the past days. Ngaragan na and rehearsals for concert. Ang late na natatapos at ang aga ko pumapasok the next day. Bokot talaga. Matanda na ata ako at di ko na kaya ang matinding puyatan.
Syet. Magkakasakit pa yata ako. Wag naman Lord! At eto pa, medjo nangangarag ako sa work. Oo na, sinabi ko na dati na some kinda like overpaid kami pero friend, nakakaloka pag maraming claims. Idagdag mu pa ang mga NEGA na officemates.
Oh well, di lang ako ang ngarag. Kaming lahat.Tayong lahat.
Kita kits nga Haggardness ever.
Syet. Magkakasakit pa yata ako. Wag naman Lord! At eto pa, medjo nangangarag ako sa work. Oo na, sinabi ko na dati na some kinda like overpaid kami pero friend, nakakaloka pag maraming claims. Idagdag mu pa ang mga NEGA na officemates.
Oh well, di lang ako ang ngarag. Kaming lahat.Tayong lahat.
Kita kits nga Haggardness ever.
Thursday, February 15, 2007
Nega sa Mundo
Eto na, Valentines Day na.
Wala lang. As usual, parang normal lang to na araw. Wala akong reli eh. Wala naman akong lovelife. Ayun naka outfit lang ako ng slight para kunyari may lakad after. Cheap.
Buti na lang, umambon na ng grasya. Shopping lang katapat ng pagka bagot ko sa mundo.
Buti na lang medjo busy sa trabaho. Minsan lang to nangyayari. Overpaid nga kami dito eh. Ang dali ng ginagawa. Nakakabobo.
Wala akong lakad mamaya. Wala akong date or special someone. Ok na un, walang gastos. Magiipon na lang ako para mabili ko ang mga gusto ko.
Di ako nagiisa. Marami ring single na tulad ko. Marami pang mas bitter, charantia, hurting, nega, bagot, tae ang love life etc kesa sa akin.
Salamat Lord marami kami.
Damayan na to. Sabay-sabay ang paglubog sa kumunoy.
Love can be a demon all on its own.
Wala lang. As usual, parang normal lang to na araw. Wala akong reli eh. Wala naman akong lovelife. Ayun naka outfit lang ako ng slight para kunyari may lakad after. Cheap.
Buti na lang, umambon na ng grasya. Shopping lang katapat ng pagka bagot ko sa mundo.
Buti na lang medjo busy sa trabaho. Minsan lang to nangyayari. Overpaid nga kami dito eh. Ang dali ng ginagawa. Nakakabobo.
Wala akong lakad mamaya. Wala akong date or special someone. Ok na un, walang gastos. Magiipon na lang ako para mabili ko ang mga gusto ko.
Di ako nagiisa. Marami ring single na tulad ko. Marami pang mas bitter, charantia, hurting, nega, bagot, tae ang love life etc kesa sa akin.
Salamat Lord marami kami.
Damayan na to. Sabay-sabay ang paglubog sa kumunoy.
Love can be a demon all on its own.
Tuesday, February 13, 2007
Pink
Tootoot! Tootoot! Pagbukas ng inbox ko, pangalan mo ang lumitaw. Bakit naman kaya dis oras ng gabi ay nagtetext ka pa? Nagreply naman ako at nagsimula na tayong magtext. Di ko alam kung bangag ka lang or likas na talaga sayo ang maging makulit. Kakaiba ang mga naging tanong mu nung mga sandaling yun.
Siyempre, sinasagot naman kita. Honest tayo sa isa't-isa. Masyadong honest nga minsan eh. Oo, nega na ako sa maraming bagay pero aminin mo marami kang natututunan sa mga pinagsasabi ko. Lagi mong sinsasabi na lagi kitang inaasar at puro "kamalian" mo na lang ang lagi kong napupuna.
Di ko alam kung bakit ganun ako sa'yo. Siguro dahil nagiging feelingero ka na sa paningin ko at gusto ko lang ipaalala sa'yo na manatili ka sa lupa. Marami ka ring sablay noh. Hanep ka kasi sa self-confidence eh. Actually, pareho pala tayo, mas malala ka nga lang.
Masaya ako pagkasama kita at alam kong ganun ka rin sa akin. Wala na tayong ginawa kundi magasaran, maghanap ng cute, mag sine, magsunog ng pera at kung ano pa. Marami kasi tayong katangian na pareho kaya di na ako magtataka kung bakit nagkakasundo tayo.
Naging takbuhan kita noong mga oras na kinailangan ko ng kasama. Dahil sa'yo, unti-unting nag iba ang ilan mga pananaw. Kaya ko palang mag mahal muli. Na kaya kong makalimot at iwan ang lahat ng hinanakit ko sa mundo.
Nagpapasalamat ako at binigyan ako ng pagkakataon na makilala ka ng lubos. Salamat sa lahat ng payo, kulitan, puyatan, kwentuhan atbp. Muling nagkakulay ang mundo ko. Dumami ang Pink. Kikay ka rin kasi eh.
Di ko maintindihan kung bakit ikaw ang nasa isip ko ngayon. Ewan. Ayoko ng ganito. Mali. Hindi dapat.
Siyempre, sinasagot naman kita. Honest tayo sa isa't-isa. Masyadong honest nga minsan eh. Oo, nega na ako sa maraming bagay pero aminin mo marami kang natututunan sa mga pinagsasabi ko. Lagi mong sinsasabi na lagi kitang inaasar at puro "kamalian" mo na lang ang lagi kong napupuna.
Di ko alam kung bakit ganun ako sa'yo. Siguro dahil nagiging feelingero ka na sa paningin ko at gusto ko lang ipaalala sa'yo na manatili ka sa lupa. Marami ka ring sablay noh. Hanep ka kasi sa self-confidence eh. Actually, pareho pala tayo, mas malala ka nga lang.
Masaya ako pagkasama kita at alam kong ganun ka rin sa akin. Wala na tayong ginawa kundi magasaran, maghanap ng cute, mag sine, magsunog ng pera at kung ano pa. Marami kasi tayong katangian na pareho kaya di na ako magtataka kung bakit nagkakasundo tayo.
Naging takbuhan kita noong mga oras na kinailangan ko ng kasama. Dahil sa'yo, unti-unting nag iba ang ilan mga pananaw. Kaya ko palang mag mahal muli. Na kaya kong makalimot at iwan ang lahat ng hinanakit ko sa mundo.
Nagpapasalamat ako at binigyan ako ng pagkakataon na makilala ka ng lubos. Salamat sa lahat ng payo, kulitan, puyatan, kwentuhan atbp. Muling nagkakulay ang mundo ko. Dumami ang Pink. Kikay ka rin kasi eh.
Di ko maintindihan kung bakit ikaw ang nasa isip ko ngayon. Ewan. Ayoko ng ganito. Mali. Hindi dapat.
Buddylicious
Buddylicious (fergalicious tune)
Lyrics by: Inad Dionill
Buddylicious buddy system bonding with each other
We're training in aldaba and we're crying all together
Merong Injured, may maarte, may bitchesa pero pretty
At pag nakilala niyo kami, we're really really friendly
Buddylicious
At kami'y hindi laos
And if you are vivacious
Come join us its bonggacious
And delicious
We'll put them boys on rock, rock
But make sure that your knees are locked
Everytime you hit the spot
Chorus:
Buddylicious (...itaktak)
Buddylicious (...itaktaktaktaktaktak)
Buddylicious (...itaktaktaktaktaktak)
We're buddylicious (T-t-t-t-t-tastey, tastey)
Buddylicious best
Buddylicious friend
Buddylicious best
Best friend, best friend, best friend, best friend friend
Buddylicious definition lagi kang may buddy
At ang mag-away kayo ay hinding hindi pwidi
It's the B to the U to the D D Y
At kung alam niyo ang kanta
Kayo ay sumabay
Buddylicious
Our bodies staying vicious
We'd be up in aldaba just working on our dances
We need sponsors
Which puts our concert on hold
Kailangan namin ng pera
And we need those tickets sold
CHORUS except last line
H-h-h-h-hold up
Check it out
Lahat kami dito
Ay maasahan niyo
Ipagtatanggol kayo laban sa Tomasino
Pati sa Ateneo
Kaming lahat ay Henyo
Hindi magpapatalo
Para lang sa tropeo
U to the P to the P-E-P S-Q-U-A-D
U to the P to the P-E-P S-Q-U-A-D
U to the P to the P-E-P S-Q-U-A-D
U to the P, to the, to the, to the
Hit it fergie
Rap:
Kami man ay natalo sa UAAP
Hindi naman kami patataob sa NCC
Matatapang Matatalino lagi kaming ready
Lalo pa ngayong kaming lahat ay buddy-buddy
At alam ko tingin ninyo kaming lahat ay mayayabang
Pero di naman ganon yon kami'y magaganda lamang
And you can tell
Kaming lahat ay walang belbel
Cause we're so buddylicious
At kami'y hindi laos
And if you are vivacious
Come join us its bonggacious
And delicious
We'll put them boys on rock, rock
But make sure that your knees are locked
Everytime you hit the spot
It's buddylicious (aye, aye, aye, aye)
(Aye, aye, aye, aye)
(Aye, aye, aye, aye)
T-t-t-t-t-tastey, tastey
*repeat
HAHAHAHA! Patok! sabayan niyo na rin nung song and kantahin niyo... FUNNY!!! hahahaha!
I LOVE IT!!!!
Lyrics by: Inad Dionill
Buddylicious buddy system bonding with each other
We're training in aldaba and we're crying all together
Merong Injured, may maarte, may bitchesa pero pretty
At pag nakilala niyo kami, we're really really friendly
Buddylicious
At kami'y hindi laos
And if you are vivacious
Come join us its bonggacious
And delicious
We'll put them boys on rock, rock
But make sure that your knees are locked
Everytime you hit the spot
Chorus:
Buddylicious (...itaktak)
Buddylicious (...itaktaktaktaktaktak)
Buddylicious (...itaktaktaktaktaktak)
We're buddylicious (T-t-t-t-t-tastey, tastey)
Buddylicious best
Buddylicious friend
Buddylicious best
Best friend, best friend, best friend, best friend friend
Buddylicious definition lagi kang may buddy
At ang mag-away kayo ay hinding hindi pwidi
It's the B to the U to the D D Y
At kung alam niyo ang kanta
Kayo ay sumabay
Buddylicious
Our bodies staying vicious
We'd be up in aldaba just working on our dances
We need sponsors
Which puts our concert on hold
Kailangan namin ng pera
And we need those tickets sold
CHORUS except last line
H-h-h-h-hold up
Check it out
Lahat kami dito
Ay maasahan niyo
Ipagtatanggol kayo laban sa Tomasino
Pati sa Ateneo
Kaming lahat ay Henyo
Hindi magpapatalo
Para lang sa tropeo
U to the P to the P-E-P S-Q-U-A-D
U to the P to the P-E-P S-Q-U-A-D
U to the P to the P-E-P S-Q-U-A-D
U to the P, to the, to the, to the
Hit it fergie
Rap:
Kami man ay natalo sa UAAP
Hindi naman kami patataob sa NCC
Matatapang Matatalino lagi kaming ready
Lalo pa ngayong kaming lahat ay buddy-buddy
At alam ko tingin ninyo kaming lahat ay mayayabang
Pero di naman ganon yon kami'y magaganda lamang
And you can tell
Kaming lahat ay walang belbel
Cause we're so buddylicious
At kami'y hindi laos
And if you are vivacious
Come join us its bonggacious
And delicious
We'll put them boys on rock, rock
But make sure that your knees are locked
Everytime you hit the spot
It's buddylicious (aye, aye, aye, aye)
(Aye, aye, aye, aye)
(Aye, aye, aye, aye)
T-t-t-t-t-tastey, tastey
*repeat
HAHAHAHA! Patok! sabayan niyo na rin nung song and kantahin niyo... FUNNY!!! hahahaha!
I LOVE IT!!!!
Thursday, February 8, 2007
Nalilito, Nahihilo.
Parang nasa crossroads ako ngayon. Di ko alam kung ano ang gagawin ko. May training ako 6-10pm at the same time may meeting ako sa office ng 7-9pm. Di ko alam kung anu gagawin ko. Oo, nauna akong mag commit sa training kaso kelangan ko rin ng konting spice sa boring na trabaho ko. Ewan. Bahala na si Batman kung saan man ako mapadpad. Kelangan ko na magseryoso sa buhay.
Ang lamig dito sa office. Habang pinapakinggan ko ang mga senti songs ko, mas na feel ko ang lamig. Syet. February na, Buwan ng mga Puso at ng Pagmamahalan. Bat ganun? Di ko nadarama to? Dahil ba sa bitter at nega ako? O dahil malungkot lang talaga ako? Tanga ako pagdating sa pag-ibig. Hirap makalimot. Maraming hang-ups, maraming tanong na naghahanap ng kasagutan.
Umambon kaninang umaga. Di ko alam kung coincidence lang kasi " Officially Missing You" ang tumutugtog na kanta. Sino naman kaya mamimiss ko? Wala. Wala nga ba, o pilit ko lang tinatanggi sa sarili ko ang katotohanan na meron nga? Ang hirap ng ganito. Ung tipong iba ang sinasabi ng isip mu sa sinisigaw ng puso mo. Bat ba kasi may mga taong sobrang mahirap kalimutan? Di mu naman nakasama ng matagal pero ang laki ng epekto sa buhay mo. Ung iba naman parang magnanakaw, dahan dahang papasok sa buhay mo at biglang aalis tangay ang ang lahat habang ikaw ay mahimbing sa pagtulog. Pagkagising mo, wala na ang mga iniingatan mong bagay.
Lahat ng nangyayari sa buhay natin ay may dahilan. May mga panahon na sobrang saya mo na parang nasa ulap ka at lumilipad, may mga sandali namang sobrang lugmok ka sa kalungkutan na parang pinagsakluban ka ng langit at lupa, ang iba easy lang. Dapat natututo tayo sa mga pagkakamali natin. Kaso ang iba sa atin (gaya ko) di na nadadala. Basta, kinakain lang ako ng senti songs. Pinapamukha lang na malungkot ako. Lecheng mga kanta to.
Ang lamig dito sa office. Habang pinapakinggan ko ang mga senti songs ko, mas na feel ko ang lamig. Syet. February na, Buwan ng mga Puso at ng Pagmamahalan. Bat ganun? Di ko nadarama to? Dahil ba sa bitter at nega ako? O dahil malungkot lang talaga ako? Tanga ako pagdating sa pag-ibig. Hirap makalimot. Maraming hang-ups, maraming tanong na naghahanap ng kasagutan.
Umambon kaninang umaga. Di ko alam kung coincidence lang kasi " Officially Missing You" ang tumutugtog na kanta. Sino naman kaya mamimiss ko? Wala. Wala nga ba, o pilit ko lang tinatanggi sa sarili ko ang katotohanan na meron nga? Ang hirap ng ganito. Ung tipong iba ang sinasabi ng isip mu sa sinisigaw ng puso mo. Bat ba kasi may mga taong sobrang mahirap kalimutan? Di mu naman nakasama ng matagal pero ang laki ng epekto sa buhay mo. Ung iba naman parang magnanakaw, dahan dahang papasok sa buhay mo at biglang aalis tangay ang ang lahat habang ikaw ay mahimbing sa pagtulog. Pagkagising mo, wala na ang mga iniingatan mong bagay.
Lahat ng nangyayari sa buhay natin ay may dahilan. May mga panahon na sobrang saya mo na parang nasa ulap ka at lumilipad, may mga sandali namang sobrang lugmok ka sa kalungkutan na parang pinagsakluban ka ng langit at lupa, ang iba easy lang. Dapat natututo tayo sa mga pagkakamali natin. Kaso ang iba sa atin (gaya ko) di na nadadala. Basta, kinakain lang ako ng senti songs. Pinapamukha lang na malungkot ako. Lecheng mga kanta to.
Friday, February 2, 2007
Ampalaya for sale!
Eto na, Feb na. Buwan ng mga Puso. Leche.
Oo, bitter pa rin ako. Always have been and always will be. Ewan. Pinaglihi ata ako sa ampalaya. May mga bagay lang talaga sa mundo na mahirap baliwalain.
Ayoko nakakakita ng mag jowang super sweet. Naiirita ako. Sabihin niyo na na naiinggit ako. Di naman. Wala, ayoko lang talaga.
Naaalala ko kalagayan ko. Bakit ba ang ibang tao may love life pero karamihan wala? Swerte lang ba talaga sila at nakita na nila ung taong nagpapatibok ng puso nila? Marami akong pagmamahal na pwedeng ipamigay, un nga lang walang pagbibigyan. Ewan.
Sa tingin ko, di na ako magkaka love life. Siguro nga may ibang plano ang Dakilang Lumikha para sa mga katulad ko. Sabi ko, "I Don't Need a Man" ang song ko. Kung ganon, eh bakit ko pa ba inaasam na may mahanap? Ang labo talaga. Kinokontra ang sarili.
Siguro nga di ko pa siya nakikilala. Lagi kasi akong napupunta sa maling tao. Leche, baka sa hayop bagsak ko nito. Wag naman sana.
Kung may paligsahan ng pagka bitter, siguro mananalo ako. Kung pwede lang akong yumaman dahil dito, siguro milyonaryo na ako.
Ang buhay pag-ibig kasi ay parang Deal or no Deal. Swertihan.
Kaso ako, palaban, go lang ng go. No Deal ng No Deal. Kasi akala ko nasa briefcase ko na ang jackpot, un pala wala. Kaya eto, nawala ang lahat. Walang naiwan kahit konti.
Sana nag Deal na ako sa simula para di masyadong masakit ang pagkawala.
Haaayyy...
Oo, bitter pa rin ako. Always have been and always will be. Ewan. Pinaglihi ata ako sa ampalaya. May mga bagay lang talaga sa mundo na mahirap baliwalain.
Ayoko nakakakita ng mag jowang super sweet. Naiirita ako. Sabihin niyo na na naiinggit ako. Di naman. Wala, ayoko lang talaga.
Naaalala ko kalagayan ko. Bakit ba ang ibang tao may love life pero karamihan wala? Swerte lang ba talaga sila at nakita na nila ung taong nagpapatibok ng puso nila? Marami akong pagmamahal na pwedeng ipamigay, un nga lang walang pagbibigyan. Ewan.
Sa tingin ko, di na ako magkaka love life. Siguro nga may ibang plano ang Dakilang Lumikha para sa mga katulad ko. Sabi ko, "I Don't Need a Man" ang song ko. Kung ganon, eh bakit ko pa ba inaasam na may mahanap? Ang labo talaga. Kinokontra ang sarili.
Siguro nga di ko pa siya nakikilala. Lagi kasi akong napupunta sa maling tao. Leche, baka sa hayop bagsak ko nito. Wag naman sana.
Kung may paligsahan ng pagka bitter, siguro mananalo ako. Kung pwede lang akong yumaman dahil dito, siguro milyonaryo na ako.
Ang buhay pag-ibig kasi ay parang Deal or no Deal. Swertihan.
Kaso ako, palaban, go lang ng go. No Deal ng No Deal. Kasi akala ko nasa briefcase ko na ang jackpot, un pala wala. Kaya eto, nawala ang lahat. Walang naiwan kahit konti.
Sana nag Deal na ako sa simula para di masyadong masakit ang pagkawala.
Haaayyy...
Wednesday, January 31, 2007
Network Error 2
Hahay...
Nakakaloka ang simula ng araw ko. Dahil sa katangahan ko, di ko napansin na panis na pala ang milk ko sa ref at ininom ko pa toh. Syet, buti na lang walang nangyari sa akin. Oh well, mahirap mamatay ang masamang damo! hahaha!
Another petix day for me at work. Grabe, 2 days na akong pumapasok sa trabaho na walang ginagawa. Sana maging ok na bukas. Nakakabagot na ang walang ginagawa.
Kaya eto, paalis na ako office. 4pm pa lang. Hahaha!
Nakakaloka ang simula ng araw ko. Dahil sa katangahan ko, di ko napansin na panis na pala ang milk ko sa ref at ininom ko pa toh. Syet, buti na lang walang nangyari sa akin. Oh well, mahirap mamatay ang masamang damo! hahaha!
Another petix day for me at work. Grabe, 2 days na akong pumapasok sa trabaho na walang ginagawa. Sana maging ok na bukas. Nakakabagot na ang walang ginagawa.
Kaya eto, paalis na ako office. 4pm pa lang. Hahaha!
Tuesday, January 30, 2007
Network Error
Bagot ang araw na to. Nakakaasar! Oh, well, nakakatamad naman talaga magtrabaho pero nakakaburat din ang mag internet buong araw. Oh yes! Wala akong ginagawa kasi system error at web-based and work ko.
Kaya eto, manonood ako dapat ng Grey's Anatomy. Kaso ang lecheng monster DVD player ko ay ayaw makisama! Na download ko na ang media player 11, wala pa rin. Che! Tae talaga. Naloloka na ako sa boredom.
Gusto ko na umuwi, sale daw kasi ng converse sa UP. Buy 1, Take 1. Syet!
Training na naman mamaya kaso di ko alam kung may reli ako dun. Feeling ko wala. Nagloloko din ang net dito. Ewan.
Sana di na bumalik ang system para uwi ako ng maaga at pumunta na lang sa UP para magliwaliw.
Bahala na.
Bagot.
Out.
Kaya eto, manonood ako dapat ng Grey's Anatomy. Kaso ang lecheng monster DVD player ko ay ayaw makisama! Na download ko na ang media player 11, wala pa rin. Che! Tae talaga. Naloloka na ako sa boredom.
Gusto ko na umuwi, sale daw kasi ng converse sa UP. Buy 1, Take 1. Syet!
Training na naman mamaya kaso di ko alam kung may reli ako dun. Feeling ko wala. Nagloloko din ang net dito. Ewan.
Sana di na bumalik ang system para uwi ako ng maaga at pumunta na lang sa UP para magliwaliw.
Bahala na.
Bagot.
Out.
Wednesday, January 24, 2007
Angst
These past few weeks, I have been thinking. Pondering on whether I should hold on or let go of some of the most important things in my life. Events bothered me. Is it really time for me to go and live a new life?
Life. I’m tired of everything. My work is not what I wanted, my love life is a black hole, my social life is slowly fading and worse of all, I’m gaining weight. Is it because I’m getting older and that I am just experiencing a life crisis?
Work. I have always imagined myself in a very dynamic environment full of surprises and stress. I said that I would never take a job that would confine me within the cold walls of the office. Gulp. I just ate my words. It has been 10 months and 22 days since I started working in IBM. Nice working environment, I have my own flat screen monitor, own direct phone line, unlimited internet access and flexi time. Sounds good huh? But auditing has never been my cup of tea. I’m far too unpredictable for that.
Love. February is fast approaching. As usual, love life rating: ZERO. I guess I’m just another bitter being trying to be the Grinch of Valentines day. Love and get hurt. Get hurt and learn. Learn and love again. Whatever. I’m sick and tired of getting hurt. My heart’s too beaten black and blue to love again. Maybe in the future I’ll fall again. Right now, I’ve learned that, if you want to be miserable, go ahead and fall in love.
Party. I’m too old to party. I’d rather sit down and have a movie marathon or chill out at Starbucks sipping frappe. All of us eventually will get tired of the sleepless nights of partying, the hangovers etc.
Weight. This calls for desperate measures. I want to lose weight ASAP in time for the concert. I don’t even eat rice! I’ll take diet pills. I hope it works.
This sucks.
Life’s a bitch.
Life. I’m tired of everything. My work is not what I wanted, my love life is a black hole, my social life is slowly fading and worse of all, I’m gaining weight. Is it because I’m getting older and that I am just experiencing a life crisis?
Work. I have always imagined myself in a very dynamic environment full of surprises and stress. I said that I would never take a job that would confine me within the cold walls of the office. Gulp. I just ate my words. It has been 10 months and 22 days since I started working in IBM. Nice working environment, I have my own flat screen monitor, own direct phone line, unlimited internet access and flexi time. Sounds good huh? But auditing has never been my cup of tea. I’m far too unpredictable for that.
Love. February is fast approaching. As usual, love life rating: ZERO. I guess I’m just another bitter being trying to be the Grinch of Valentines day. Love and get hurt. Get hurt and learn. Learn and love again. Whatever. I’m sick and tired of getting hurt. My heart’s too beaten black and blue to love again. Maybe in the future I’ll fall again. Right now, I’ve learned that, if you want to be miserable, go ahead and fall in love.
Party. I’m too old to party. I’d rather sit down and have a movie marathon or chill out at Starbucks sipping frappe. All of us eventually will get tired of the sleepless nights of partying, the hangovers etc.
Weight. This calls for desperate measures. I want to lose weight ASAP in time for the concert. I don’t even eat rice! I’ll take diet pills. I hope it works.
This sucks.
Life’s a bitch.
Subscribe to:
Comments (Atom)
LinkWithin
